A nobre dona dirixe
o gran trafego do pazo
entre mozas de servizo
que alibran ben o traballo.
O siñor foi para o monte
moi cediño dacabalo
a ver se mata ese lobo
que anda de noite oubeando.
O mórdomo está a correr
cal raposo tras dos galos,
e abren a boca as tinallas
ofercendo os seus engados.
O lusco-fusco a orazón
da serán vai espallando
cando pregan as ingrexas
i-ecoan os campanarios.
Noite pecha, erguede a frente
e ollade o milagre; ollái
que centilando no ourente
orvallo de ouro se fai.
Unha estrela a rebrilar
entre alcendidos apagos
polos ceus corre a buscar
ós tres podentes Reis Magos.
Nas crabalizas a Dona
chora un regalo de amor;
un cego tanxe a zanfona
e prega a nobre Señor.
No hay comentarios:
Publicar un comentario